Vadiye Haykırdım…

     Çaylıklar, sabaha karşı dinen yağmurdan ıslandığından, bu durum işimize de engel teşkil edeceğinden, öğlen vakitlerinde çıktık dağa, işimizi görmeye…

     Dağlar kararsa da, başladık ve devam ettik işimize, arada yağan seyrek yağmurla…

     Nasıl da eşsiz kokuyor yine.. yağmur öncesi de başkaydı, sonrası da.. içine hapsedemiyorsun, hapse de gerek yok zannımca. Nasıl olsa  bolca ve sonsuz değişkenlikle mevcutta var. O an ne geliyorsa kokla gitsin.. koklamak da değil aslında, koklarken bir yaşam sürüyorsun, bitecek gibi değil, bir başlanıç gibi de değil.. her birini içine alan bir süreç. Anlatamıyorum işte. Nasıl anlatayım, burun deliklerimi sonuna kadar açıp o havayı çekerken ki gelen tebessümlü simamı..?

     Bir ara, dayım arazinin aşağısındaydı. Mesafe olduğunda bağrıyordum. Önemli birşey de söylemiyordum. Tezahurat gibi, maksat enerji olsun diye yada enerji içten çıksın diye…

      Sonra sesim vadide yankılandı. Dağlara vurup, bana geri gelince başladım bağırmaya: “Seviyorum uleeen!”

image

      Oldukça replik duran bu söz içimden nasıl da geldi… 😦

      Bir yada iki değil, bağırdım da bağırdım. Sanki deşarj oluyorum ama neden?

     Aklıma şu geldi: “Eğer ben “Seviyorum!” diye, laf olsun diye bağırsam bir etkisi olmamalıydı. Ancak öyle bir ferahladım ki, sevgiden yanayrım. 😄”

      Benim bilmediğim bir durum mu var diye düşündüm sonra. Sonra da, belki dağlara olan sevgimdir yada topraklarıma olan sevgimdir diye üstünü örttüm, üşümesin diye. Ne de olsa öyle bir bilgi gelmedi bana. Yani kesin bir bilgi değil. Yaymayalım…😥
Neyse, ben rahatladım işte. Ama başka bir şekilde söyleseydim keşke. Kalıplardan hoşlanmam. Sonuç olarak içimde kalmış demek ki… 😀

     Yemeğin ardından işe devam ettik. Sonra dilim ekşi birşeyler aradı. Yeşil ekşi elma geldi aklıma. Ama ellerimdeki eldiveni yıka, üstümü çıkar.. uğraşamam diye anneannemin yanına gittim. “Anneanne, eldivenleri çıkarmayayım şimdi, bir elma yedirsene bana!” dedim.
“Getir,yedireyim” dedi. Her zaman olmasa da, yedirilmekten hoşlanmam diyemem.

     Soydu, yedirdi elmayı…
    
     Hem vücudumun ihtiyacı karşılandı, hem de elleri dert görmesin anneannemin, ellerinden bana verdiği kıymeti de yedim… 😇

     Velhasıl, dağlara sevgimi bağırmayı ve birinin ellerinden birşeyler yemeyi seviyorum uleeeen! 😅

Reklamlar

3 thoughts on “Vadiye Haykırdım…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s