Yolunuzda İlerlerken, Tepkileriniz Neler?

Hayvan;

Sen ona güvenirsen, güvenir.

Sen onu seversen, sever.

Sen onu istersen, o da seni ister.

Hatta sen onu istemesen de seni istediği olur, eğer bir iyilik hissettiyse.

Onlar hislerle yaşar. Kurgu yoktur. Hele yavruysa hiç yoktur. Gerçeği yaşatır sana. İnsanın yavrusu da öyledir. Çünkü bilmez, öğrenmemiştir sahteliği, tahriği, çirkefliği, menfaati, gülüşünün ardına gizlenen samimiyetsizliği, hileyi, yalanı, özentiliği, duygularını içine bastırmayı, sidik yarışını.. bilmez, öğrenmemiştir. Hayvan düşünemediğinden pek öğrenmez böyle şeyleri. Ama insan düşünüyor işte. Öğreniyor bu gerçek dışılığı…

Şu kısa sürecek olan yaşamımı, verilen kıymete fazlasını verme çabasıyla geçirmeye çalışıyorum. Hak’kın verdiğinin hakkını vermeye…

İşte insanın öğrendiği bu yaşanı zorlaştırıcı ve bezdirici durumlarla karşılaştığımda yada karşılaştığınızda verdiğiniz tepki ne olur? Vardır yaptıklarınız.

Bazınız göz yumar ve alışır.

Bazınız göz yumar ama alışamaz.

Bazınız karşı çıkar, uzaklaşır.

Bazınız karşı çıkar, uzaklaşmaz ve üstüne gider iyi etmeye çalışır ama bir yere kadar.

Bazınız kaba kuvvetle çözmeye çalışır.

Bazınız küfreder.

Bazınız beddua eder.

Bazınız da bazınız…

Ben ne yaparım peki?

Bir yaşamın içindeyim. Zorlaştırmak değil, kolaylaştırmak isterim. Yolumdan gitmek, sapmamak isterim. Hak olana sarılıp, sağlam durmak isterim; hayatımda da, hayatlarda da. Bunun aksine neden olacak etkilere ise belli davranışlarım var. Anlayış, sabır, çözüm, tepki ve uzaklaşma. Genelde böyle olur. Eğer zarar görüyorsam ve bunun ardı arkası kesilmiyorsa yapacak birşeyi kalmıyor. Uzaklaşıyorum, uzaklaştırıyorum…

Görerek alışmak istemiyorum.

Tepki göstererek yorulmak istemiyorum. 

Çözümsüzlüğüm içine düşmek, tepki göstereyim derken birine yada kendime zarar vermek istemiyorum.

Belli bir çaba sonunda, eğer üzerimde yüklü bir sorumluluk yok ise uzaklaşıyorum. Yolumdan uzaklaşmamak, kendimi yitirmemek, bitirmemek için…

Yolumda güçlü ilerlemek ve yetemeyeceğim insanda tükeneceğime, yetebileceklerimde olan etkimi katlamayı tercih ediyorum. Böylece biteceğime, artıyorum.

Herkesin şifası bende olacak diye birşey yok. Toplumda yaşayacaksak ve aynı toprakları paylaşacaksak, ille de dipdipe olacağız diye birşey yok. Tabi bunlar bana göre. Yolumda güçlü olmak ve güçlü ilerlemek isteyenlere destek olmak için. Aksini çaba gösterenlerde yitip gitmek için değil…

Durum bundan ibaret. Beni ilerlememde desteklemeyenleri hayatımdan çıkarıyorum. Ne ona ne kendime zarar vermemek için…

Sizde durum ne? 

Siz neler yapıyorsunuz?

Reklamlar

2 thoughts on “Yolunuzda İlerlerken, Tepkileriniz Neler?

  1. Ne mi yapıyorum.
    Uzlaşamıyorum mesela. Git diyemiyorum. O insan bana zarar veriyo ve ben ondan gidemiyorum.
    Neden mi.
    Çünkü kırmak istemiyorum. Kimsenin üzülmesine dayanamıyorum. Hep poliyanna ben’e sarılıyorum. Benle hiçbir ortak yanı olmamasına rağmen çocukluğum diyorum, maziyi atıp vefasızlık etmek istemediğimden üzülen taraf hep ben oluyorum. Bu biriyle böyle. Mazim olan biriyle.
    Peki ya diğerleri..
    O’nlara git diyememek daha acı. Git demekte değil mesele. Beni acıttığında , hoşlanmadığım bir hareket, bir söz de bulunduğunda ben kırılsam dahi o kırılmasın diye bir şey söyleyememek.
    Söylemesem ne mi olur.
    Ayşeyi fatmayı tanıyorumdur ama zeynebi bilmiyorum. Zeynep özünde saygısız, üslupsuz biri diyelim. Kısacası Kötü bir insan zeynep. Ben niye susuyorum zeynebe.
    Benle kavga edicek zeynep meyilli . Laf dalaşına girdi bile başladı. Ama ben hala susuyorum.
    En çokta bazen buna kızıyorum. Zeynep hakediyo. Ama ben susuyorum. Kavga edemiyorm. Sinirden açılan gözleri görünce, hareketleri duyunca aslında hakediyo biliyorum ama dayanamıyorum münakaşalara. Ağlayasım geliyo ağlıyorum.
    Sonra insanlar diyorum. Neden bu kadar kötü. Neden hepsi kendini merkeze almış.
    Soruyorum ama cevap alamıyorum.

    • Çünkü herkes kendi hayatını yaşıyor. Kendi hayatının merkezinde kendisi var. Bu yüzden yadırganamaz. Ancak değerlerini yitirip, başkasının özgürlüklerinizi kısıtlayana kadar. Bundan sonrası hemgame…
      Herkesi memnun etme uğraşında bir mennuniyetsizlik yaşadım, çokça. Ama bir insan her insanı memnun edebilir mi? Allah’a karşı memnun olamayan insanları düşünün. O’na karşı memnun olamayan insanı biz nasıl edelim?
      O yüzden bizler herkesi sırtlanamayız. Bırakalım onlarla Yaradan ilgilensin. Bizi yolumuzdan alıkoyandan uzak duralım yalnızca kendine zarar veriyorsa. Zarar çevreye yayılıyorsa yaptırımlar da uygulayalım. Güçlü toplum için ne gerekiyorsa, güçlü adım için ne lazımsa.. yapalım…
      İnsanlar aynı toplumda yaşamak zorunda ama dipdipe yaşamak zorunda değil. Bu konuda tek yol göstericim, yolumdan saptıracak herşeyden uzak durmak. İçim ancak böyle rahat…
      İçin ferah olduğu bir yaşama inşallah…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s