Şişş! Yaylada Coşak mı?

Şaka bir yana. Oradayken, o ânı yaşarken hep içimde coşmuş dağlarla yaşayayım istedim. İçindeyken büyülendim. İçinden çıkınca ise rüya sandım. Elbette gerçekti ama ben bu gerçekte neredeydim…
Yakın zamanda gittiğim ve hissettiğim yer olduğu için Çat yaylasını örnek kıldım. Aslında bu hisler, sanki uzun süre kalmayacağın yada evim dediğin yer olmadığı zamanlarda coşuyor. Çünkü kısa bir süren var ve yaşayıp döneceksin. Sakinleşmeye ve sindirmeye vakit kalmıyor. Devamlı coşuyor da coşuyorsun. Ben orada hergün geri dönecekmiş gibi yaşasam, coşkum da benimle beraber gelir. O dağlara tebessümümle haykırırım hayranlığımı. Tebessüm hafif kahkahaya dönüşür. Sonra yanımda otlayan inek ve boğayla göz göze gelirim. Bana baktıklarında kahkaha gırtlağıma iner. O ara yanlış birşey yapmadıysam otlamaya devam ederler. Eğer yine dişisine yan baktığımı sanarsa muhtemelen koşmam gerekir…

Bahsim anlaşıldı değil mi?

Bir yerde kalıcı olduğunuzda, ihmaller ve ertelemeler başlıyor. Kalıcı olmadığını düşündüğünde ise; tam tersi, yapmak istediklerin, yada yaşamak istediklerin diye genel bir çerçeveye alarak betimleyeyim, kısa süre içine sığsın diye coşkunu da yanına alarak çabanı üst düzeyde tutuyorsun. İnsan işte. Elinden kaçacağını bildiğinde kıymete biner…

Bahsim anlaşıldı.

Şimdi ise tümünü kapsayan ifadeler geliyor:

Sen! Kesinlikle kalıcı olmadığın ve yarın için bir sözleşme imzalamadığın dünyanın içindesin. Bunu biliyorsun ama farkında değilsin. Değilsin ki erteliyorsun, boşveriyorsun. Farkında olsaydın sanki yaylaya çıkmış gibi bir coşkuyla yaşardın hayatını. Yetmezdi sana saatler de, günler de, daha nice zaman kavramları da. O içindeki coşkunu diri tutacak, tebessümünle haykırış hissi verecek olan esas unsurlar yaşamın her alanına dağılmış.

Hadi gözünü sevdiğim!

Dediklerimden çıkarım elde ettiysen değişmesi gereken tam da bu an. Değiş ki ben de değişeyim. Birbirimizden güç bulup, birbirimize destek olalım. Yaşam oldukça kısaymış hem. Elimde de bir belge yok ki şu kadar yıl yaşayacağım. Daha çok genç gibi duruyorum ama bugüm ölürsem en yaşlısı benim. Yaşam yaş değil yaşanmışlık. Ertelemeden, boşvermeden erkenden yaşlanalım. Birlik ve dirlik içinde…
Daha Fazlası İçin:

İnstagram/kameraygun

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s